ก็แค่พี่น้อง!

หนูเป็นลูกของหลานเจ้าของบ้านค่ะ หนูอยู่บ้านนี้มาตั้งแต่ห้าขวบทุกคนสนใจเลี้ยงหนูดีมากใจดีกับหนูทุกคน [ครอบครัวหนูอยู่ต่างประเทศหนูอยู่ไทยกับญาติ]แม่หนูส่งเงินให้ทุกอาทิตย์ไม่มีขาด พอหนูเริ่มโตพวกเค้าก็เริ่มใช้หนู เช่น ทำงานบ้าน ซักผ้า ใช้จุกจิกทั้งๆที่เค้าทำได้แต่กลับไม่ทำเอง ชีวิตหนูเริ่มแย่ลงเรื่อยๆเมื่อลูกของเจ้าของบ้านท้องและคลอดออกมา เค้าเริ่มใช้หนูมากขึ้น แต่กินอยู่โอเค พอเด็กคนนั้นโตเค้าก็เริ่มไม่ให้ความรักความอบอุ่นกับหนู หนูคิดน้อยใจตลอดแต่ทำอะไรไม่ได้ ทำได้แค่ปิดประตูล็อคห้องและยืนร้องไห้หน้ากระจก หนูอยากจะใช้ชีวิตคนเดียวซะให้มันจบๆ ขอแม่อยู่คอนโดคนเดียวไม่ต้องยุ่งกับใคร และมาวันนี้หนูทนไม่ไหว เด็กคนนั้นมันด่าหนูว่า "แม่ไม่รัก" "ไอคนไม่มีพ่อมีแม่" "มาอยู่บ้านนี้ทำไมหลานก็ไม่ใช่" หนูก็ทำเหมือนทุกครั้งค่ะล็อคห้องร้องไห้คนเดียว และพอตอนเย็นมันมาขอยืมไอแพดหนู หนูไม่ให้มันทำเหมือนจะเป็นจะตาย หนูเลยเมินทุกคนทั้งตา ยาย และมัน เดินออกมานั่งข้างนอกคนเดียว พอมันเดินไปที่อื่นหนูเลยเข้าไปนั่งกับตากับยาย ตายายบอกหนูว่า "ใจดำเหมือนแม่เลยนะ" "แค่นี้แบ่งน้องไม่ได้หรอ" หนูได้ยินอย่างงั้นใจก็ตกไปอยู่ตาตุ่ม...ขนาดสองคนนี้ยังไม่เข้าข้างหนู และหนูยังมีความสำคัญกับบ้านหลังนี้อยู่มั้ย

ปล.ตายาย เป็นตาของเด็กคนนั้นไม่ใช่หนู
ปล2.หนูเป็นคนเดียวที่ไม่ใช่คนในครอบครัวเป็นเพียงคนอาศัยอยู่

หนูอยากรู้ว่าหนูควรทำยังไงกับเรื่องทั้งหมดตอนนี้ท้อมากได้แต่นั่งร้องไห้ไปพิมพ์ไปด้วยความผิดหวังและเสียใจ.....